تفکر با چاشنی خنده

شعر

nishkhand — Mon, 09 Nov 2009 05:21:39 GMT

شاعرش را نمی شناسم. پیامکی به دستم رسید. حالش را بردم. حالش را ببرید...

کسی نیامده جز او سر قرار خودش

نشست غرق تماشای آبشار خودش

چه انتظار عجیبی ست این که شب تا صبح

کسی قنوت بگیرد به انتظار خودش

شعر

nishkhand — Thu, 05 Nov 2009 06:24:18 GMT

نشسته ام و مرا دست داده حالی که

هجوم اشک ربوده ز من مجالی که

سلام گویمت ای خواهر امام غریب

سلام خواهر معصومه جمالی که

به ماه گوید و خورشید و هر ستاره به طعن

هزار سال گذشت و هنوز کالی که!!

کجا شهی بنشیند به گفتگوی گدا

منم که مفتخرم از چنین محالی که

تنفسی ز هوایت هوایی ام کرده

وچشم بسته ام و غرق در خیالی که

ضریح و پنجره فولاد را به کف دارم

نشسته ام و مرا دست داده حالی که

۸۸/۸/۸ قم-حرم حضرت معصومه(س)

نوبل ایرانی

nishkhand — Sun, 18 Oct 2009 04:52:18 GMT

(این سوژه، سوژه خوبی بود که به دلیل اشتغالات و... کمی دیر به آن پرداختم. این سوژه، سوژه خوبی بود برای دوباره طنز نوشتن که البته خودم خیلی از متن زیر راضی نشدم ولی از ننوشتن که بهتره... بهتره؟)

با توجه به این که نوبل صلح به آقای اوباما رسید لازم دیدیم تا حالا که تا این حد درازگوش در درازگوش است ما هم نوبل ارزشمند نیشخند را به چند نفر اعطا کنیم. پیشاپیش به همان چند نفر تبریک و تسلیت می گوییم:

نوبل اعتماد به نفس: شیخ مهدی کروبی

نوبل پیشرفت در رتبه های انتخاباتی: آرای باطله

نوبل آب به آسیاب دشمن ریختن: علی مطهری

نوبل همه چیز: حضرت جناب آقای برادر دکتر مهندس، کارشناس، اسلام شناس، دندانپزشک، مکانیک، نانوا، راننده تاکسی بعد از ظهرها، آب حوض می کشیم، جیگر ... اسفندیار مشایی.

نوبل اداره جنگ،کلاً با جاش: محسن رضایی

نوبل شکت در مراسم ختم زندگان: میرحسین موسوی

نوبل فریاد زدن از اعماق تاریخ: ناطق نوری

نوبل اجرای برنامه های تلویزیونی: پور حسین

نوبل مخالفت: احمد توکلی

نوبل سیاست بازی: محمدرضا باهنر

نوبل عفت کلام: شی... (حیف شیخ...) یوسف صانعی

نوبل تاثیر گذاری حمایت از کاندیداها بر نتیجه انتخابات: عبدالکریم سروش

نوبل روشنفکرترین زن ایرانی: زهرا رهنورد

نوبل من نبودم دستم بود تقصیر... : عطریانفر و ابطحی، مشترکاً

نوبل دختر بابا: فائزه هاشمی

نوبل پسر بابا: مهدی هاشمی

رضایی وقتی کوچک بود. بود؟

nishkhand — Sun, 27 Sep 2009 14:05:18 GMT

(یا آقای رضایی شما کشور رو اداره می کردید؟)

جناب آقای دکتر محسن رضایی در مصاحبه با مجله همشهری جوان تمام تلاششان را نموده اند تا مارا شگفت زده کنند؛ از لحاظ مختلف. شخصاً از اینکه یک نفر بتواند در مورد خودش اینگونه صحبت کند حال عجیبی دارم. آنقدر عجیب که مجبور شدم این مطلب را بنویسم. اگر کسی می خواهد ایشان را بهتر بشناسد حتما این مصاحبه را بخواند تا واقعاً ایشان را بشناسد. در اینجا فقط به ذکر قسمتی از این مصاحبه که در باره نحوه فرمانده سپاه شدن ایشان است اشاره می کنیم و آن را عیناً نقل می نماییم. باور بفرمایید بقیه مصاحبه هم همین قدر جالب است:

باز هم این دلیل نمی شود که شما آنقدر روحیه داشته باشید که فرماندهی سپاه را قبول کنید. می دانید ما احساس می کنیم چون امام(ره) شما را انتخاب کرده بودند شما توی رودربایستی قرار گرفتید.

نه، اصلاً اینطور نبود. این را بدانید که در انتخاب من به عنوان فرماندهی سپاه خودم هم کم تأثیر نبودم.

یعنی چی که خودتان هم کم تأثیر نبودید؟

خب وقتی مساله کودتا و خطرات دیگری که انقلاب را تهدید می کرد حل شد، ما به این نتیجه رسیدیم که باید برویم جنگ را حل کنیم؛ بنابراین خود من دنبال این بودم که بیایم و ایده هایی را که در رابطه با جنگ داشتم، پیاده کنم؛ پیاده کردن آن ایده ها هم بدون اینکه من فرمانده سپاه شوم ممکن نبود. از این رو یکی از دوستان نزدیکم -آقای رضا سیف اللهی- را فرستادم پیش احمد آقا(ره) که با ایشان درباره پیشنهاد من برای فرماندهی سپاه صحبت کنند.

اگر قرار نبود متن را بدون ویرایش ذکر کنیم باید در خلال متن به دفعات از علامت تعجب داخل پرانتز استفاده می کردیم... اصلاً این هم یک بازی! فکر می کنید همین دو سوالی که در بالا نقل شد به چند علامت تعجب نیاز دارد؟

با خواندن این مصاحبه ...

واقعاً که.

در نفهمیدن ساده زیستی

nishkhand — Mon, 10 Aug 2009 05:51:18 GMT

به مطلب زیر توجه بفرمایید:

در جريان انتخابات بر مساله ساده‌زيستي به عنوان يك ارزش مهم تاكيد فراواني شد و اخيرا هم رئيس دولت در تعريف و تمجيد يكي از همكاران و اقوامش بر خصلت ساده‌زيستي او انگشت گذاشت و آن را برجسته نمود. به نظر من شعار ساده‌زيستي بايد بيش از اينكه هست كالبد‌شكافي شود تا جامعه متوجه واقعيت ماجراي اين شعار شود...

جناب نویسنده این سطور در ادامه با ذکر مثالی از گفت و گوی خود با یک راننده تاکسی و شرح ماجرای بیماری همسر وی و تلاش آن راننده برای درمان همسرش و همچنین بیان این مطلب که آن راننده به اذعان خودش به خاطر ساده زیستی آقای احمدینژاد به او رأی داده است، ادامه می دهد:

چرا هنگامي كه خود يا همسرمان بيمار مي‌شود، حاضريم با هزينه شخصي او را به بهترين بيمارستان شهر ببريم و بالاترين هزينه را به پزشكاني پرداخت كنيم كه نه‌تنها ساده‌زيست نيستند، بلكه بسيار هم سانتي‌مانتال و شمال شهرنشين و اصطلاحا مرفه هستند و چرا حاضر نيستيم كه اين بيمار را نزد كسي ببريم كه مثل خودمان ساده زيست است؟ اما وقتي كه قرار است كه موجود پيچيده‌تر و بيمارتري مثل جامعه و اقتصاد كشور را تحويل كسي دهيم، ياد ساده‌زيستي مي‌افتيم؟

ایشان ادامه میدهد:

اگر اداره كشور مترادف با نگهباني اين صندوق پول است، پس همان بهتر كه افراد ساده‌زيست را برگزيد اما اگر اداره كشور به علم، دانش و آگاهي به مراتب بيشتر از درمان يك بيماري نيازمند باشد، در اين صورت جايي براي بحث درباره اهميت ساده‌زيستي نمي‌ماند.(!!!)... ساده‌زيستي در بهترين حالت فقط يك فضيلت است و هيچ اهميت ديگري در انتخاب فرد براي اداره امور ندارد.

این فرد در ادامه بعد از اینکه کنایه ای به دولت میزند و مینویسد: "يك ساده‌زيست هم مي‌تواند همين درآمدها يا تصرف‌هاي غيرمشروع را داشته باشد اما به‌جاي آنكه براي خود زندگي تجملاتي تهيه كند، آن را صرف حامي‌پروري و اطرافيان بله قربان‌گو كند" ادامه می دهد:

براي انتخاب يك فرد داشتن اين ويژگي فقط يك فضيلت است و نه يك ارزش تعيين‌كننده آنچه در انتخاب فرد مهم است اولا دزد و فاسد نبودن است و ثانيا، آگاه به دانش روز و مدير و مدبر و مشورت‌پذير بودن و اگر اين ويژگي‌ها را داشت، ساده‌زيست بودن يا نبودن براي انتخاب او فاقد اهميت است.

جناب آقای عباس عبدی در روزنامه اعتماد ملی دیروز(۱۸/۵/۸۸) دریادداشتی با نام" در فهم ساده زیستی" با ردیف کردن صغری و کبری های فوق تمام تلاشش را نموده است تا ساده زیستی را فهم کند!!

و نتیجه اش شده است همینی که می بینید: "...ساده‌زيست بودن يا نبودن براي انتخاب او فاقد اهميت است"

البته جای خوشحالی است که این آقایان بالاخره دارند کم کم می فهمند که دلیل انتخاب مردم چیست ولی آیا نمی شود کمی بهتر و موجه تر نوشت؟ نمی شود منطقی تر نوشت؟ اصلا آیا نمی شود ننوشت؟!

جناب نویسنده با مغالطه ای آشکار ساده زیست بودن و بهره مندی از فهم و درایت و تدبیر را دو خط موازی با هم دانسته اند که گویی هیچگاه به هم نمیرسند. آیا واقعا به هم نمیرسند؟

قبلا هم یکی از این آقایان گفته بود رئیس جمهور باید تنیس بازی کند (حالا ورزش دیگری نمی شود؟). یا جناب آقای ابطحی(دامت اعترافاته) در مناظره با آقای رسایی گفته بودند: "رئیس جمهور هر چقدر می خواهد بخورد ولی برای مردم برنامه ریزی کند"(مجله فرهنگ پویا شماره ۱۲).

معلوم است که دامنه آن اشرافیتی که آقای هاشمی در این کشور پایه ریزی کرده است تا کجاها رسیده است. تا جایی که : "...ساده‌زيست بودن يا نبودن براي انتخاب او فاقد اهميت است"

نظرات امام(ره) و مقام معظم رهبری هم که هیچ. این جمله هم که تکراریست: آقای کروبی این مطالب چه سنخیتی دارد با شمای خط امامی که از امام نامه(!) هم داری.

البته من فکر میکنم تقصیر وزارت اطلاعات و قوه قضائیه است. اگر با تخته کردن کار و کاسبی جاسوس ها آنها را مجبور به امرار معاش از طریق نویسندگی نکنند، کار به اینجاها نمی کشد.

عبرتهاي هاشميه

nishkhand — Tue, 04 Aug 2009 11:45:18 GMT

راستش بعضي وقتها ثابت كردن اينكه يك حقيقت وجود دارد به قدري مهم ميشود كه فراموش ميكنيم از آن حقيقت چه استفاده اي ميشود كرد. چه استفاده اي بايد كرد چه استفاده اي بايد ميشد. چه استفاده اي...

واقعا سخت است؟ سخت است كه بفهميم جناب آقاي هاشمي كجاي سي سالگي انقلاب ايستاده است؟ اين همه تلاش براي افشاي ماهيت آقاي هاشمي براي چيست؟ اگر فهميديم كه ايشان در چه خطي است و به دنبال چه برنامه ايست، دنيايمان آباد ميشود يا خراب؟ آخرتمان چطور؟ آخرتمان چطور؟ آخرتمان چطور؟ آخرتمان...

اين تلاشي كه اكثريت جامعه حزب اللهي و اصولگرا دارد انجام ميدهد براي اينكه ثابت كند هاشمي از خط انقلاب و امام و رهبري خارج شده است به ضرر هاشمي ست؟ خود او كه لااقل اينگونه فكر نميكند. يعني ظاهراً او هم بدش نمي آيد كه به گونه اي مسالمت آميز و بدون درد و خونريزي(!) او برود يك طرف جويي كه طرف ديگرش مقام معظم رهبريست. اينگونه نيست؟نيست؟ هست؟...

اصلا هاشمي كه آدم سياستمداري است و تيزهوش است و كيّض است و ... است به كنار؛ فرض كنيم من و شمايي كه كل عمرمان به اندازه نصف عمر سياسي ايشان هم نيست، در موقعيت ايشان بوديم اينگونه رفتار ميكرديم؟ اگر ميخواستيم در پرده بماند كه اختلافي هست ميگذاشتيم عدل روز تنفيذ ميرفتيم شمال؟ آنجور نامه مينوشتيم؟ آنطور خطبه ميخوانديم. اينگونه هاشمي ميشديم. اينگونه...

پس سخت نيست كه بفهمبم هاشمي كجاست و چي است و ميخواهد چه كند. فقط سخت است بفهميم حالا كه چي؟ اصلاً هاشمي خود طلحه و زبير. خود ريزشها و رويشهاي انقلاب. خود...(لا اله ال الله...) به من و تو چه دخلي دارد؟ به من و تو چه دخلي ميتواند داشته باشد؟ به من و تو...

بياييد يك نگاهي به بيست تا سي سالگي آقاي هاشمي بياندازيم. يك نگاهي هم به خودمان. اگر يكي از آن كارهايي كه اين بنده خدا در آن سن انجام داده است را ما تا آخر عمر انجام دهيم از سرمان هم زياد است. آنوقت دهانمان را باز ميكنيم و مثل نقل و نبات فحش نثار اين بنده خدا ميكنيم(گيرم كه درست هم باشد) اما از اصل نكته غافليم. اصل نكته عبرت آموزي ست، ترس است، شك است به اينكه آخر و عاقبت ما چگونه خواهد شد؟ ما (اگر زنده بوديم) كجاي شصت يا هفتاد سالگي انقلاب خواهيم ايستاد؟

وسط اين همه نقدو تحليل و بد و بيراه كه در بعضي اوقات لازم هم هست بهتر است كمي هم فكر كنيم به خودمان، به خصوصياتمان، به خواسته هايمان كه ميتواند از ما آدمي بساز كه هاشمي ما را لعن كند.

عبرت بگيريم از اين وانفسا...

...خدا کامل است

nishkhand — Sat, 18 Jul 2009 05:23:18 GMT

انتخاب جناب آقای اسفندیار رحیم مشایی به سمت معاونت اول رئیس جمهور را خدمت امام زمان و نایب بر حقش و عموم ملت ایران تبریک و تسلیت عرض می نماییم و در حالی که در پوست خود به طرز عجیبی نمی گنجیم و احساس خاصی داریم خدمت تمام کسانی که از قول ما خواهند گفت که حامیان احمدی نژاد در مورد او تجدید نظر خواهند کرد، (این جمله چرا تموم نمیشه...) عرض می کنیم که:

ما حامی احمدی نژادیم هنوز...

هاشمی، هاشمی خدا نگهدار تو ...

nishkhand — Tue, 30 Jun 2009 06:13:28 GMT

دوستان دوره دبیرستان زنگ میزدند و درباره انتخابات با هم صحبت میکردیم. خرداد ۸۴. تا میرسیدیم به اینکه به کی رای میدی؟ انتظار داشتند که بگم هاشمی. به خاطر همین تا میگفتم احمدینژاد کلی بد و بیراه نصیبم میکردند که فلان فلان شده تو که در مقابل حرفهای ما از هاشمی حمایت می کردی، حالا چی شده؟ و من مجبور بودم توضیح بدم چی شده...

در تاکسی نشسته بودیم که بحث کشید به انتخابات. خرداد ۸۸. بعد از کلی صحبت، آقای راننده که جوان خوش تیپ و تحصیل کرده ای بود به حالتی که انگار میخواد تیر خلاص رو بزنه، پرسید: آیا احمدینژاد با اون صحبتهاش تو مناظره با موسوی مردم رو نسبت به نظام بدبین نکرد؟ من که نصفم تو ماشن و نصفم تو خیابون بود، در حالی که داشتم پیاده میشدم گفتم: نه! طرف انقدر شاکی شد که مجبور شدم درب ماشین رو موقع تیکآف کشیدنش ببندم.با خودم میگفتم: واقعاً نه؟

شب جمعه بعد از انتخابات رفته بودیم یکی از روستاهای شمال کشور. (بدیهی است که خرداد ۸۸.) جشن گرفته بودند برای پیروزی آقای احمدی نژاد. از نوع پذیرایی و سخنران و ... معلوم بود که کاملا خود جوش بوده است. بعهد از مراسم قسمت ثابت صحبت های همه، ابراز شعف بود از افشاگری های دکتر تو مناظره. از سالها قبل هروقت میرفتیم به ان روستا چیزهایی میشنیدیم در باره اینکه: آقازادهای که تو کار عتیقه! است فلان شرکت رو خریده و تعطیل کرده تا از کفش زیرخاکی بکشه بیرون و ۳۰۰۰ نفر بیکار شدند. یا اینکه فلان ... برای فلان آقازاده است. و ...

حالا همه خوشحال بودند که اینها جزو نظام نیستند. خوشحال بودند که دست همه مسئولین با اینها تو یه کاسه نیست. خوشحال بودند که ... نسبت به نظام بدبین نیستند. واقعاً!

از دفترچه خاطرات یک فعال ستاد انتخاباتی

nishkhand — Sat, 06 Jun 2009 16:41:35 GMT

نمی دانم این ستاد اینجوری است یا همه ستادها. کله سحر همه مان را بیدار کرده اند. که چی؟ می خواهیم نماز صبح بخوانیم که کاندیدایمان رای بیاورد. من تو عمرم آفتاب ساعت 8 صبح را هم ندیده ام. رفتم وضو گرفتم و خوابیدم. گفتم من همین که وضو گرفتم این بابا تا سه دوره پشت سر هم رای می یاره. یکی گفت: سه دوره که نمی شه. گفتم چرا؟ گفت: قانون اساسی نمی گذاره. گفتم ما آمدیم که همین قانون را عوض کنیم دیگر. گفت: آهان. خوابیدم.

ساعت 10 بود که با صدای داد و بیداد بیدار شدم. یکی از بچه ها میگفت من تا قانع نشوم هر کاری را نمیکنم. رای آوردن به چه قیمتی؟ پیگیر شدم گفتند به رنگ سبز اشکال داره. داد میزد که عمرا این شال را بیاندازد گردنش. گفتم چه شده: گفت همین نیجریه فلان فلان شده بود که فرانسه را حذف کرد. کاشف به عمل اومد طرفدار فرانسه است. کشیدمش کنار. گفتم استقلالی هستی یا پرسپولیسی؟ گفت هیچ کدام. گفتم به عشق پاس بنداز گردنت. سرش رو انداخت پایین. گفت: پس فقط به عشق پاس اون هم در برنامههای داخلی. عکس من با این شالها نباید به خارج بره ها. گفتم باشد، قانع شدی؟ گفت: آره، اینجا همه با استدلال آمده اند.

تا ظهر را دنبال بهانه ای برای مناظره نکردن کاندیدایمان گشتیم. یکی از بچه ها گفت: چطور است بگوییم ما صدا و سیما را قبول نداریم؟ یکی دیگر جواب داد: آره بابا. من خودم ماهواره را ترجیح میدهم.

- فکر میکنند ما خریم. همچین سانسور میکنند که ماجرای فیلم عوض میشود.

- دیگر فوتبالش را هم نمیشود نگاه کرد. با این گزارشگرهاش.

- ولی فاکتور هشت خوب بود ها.

- آره ،آخرش چی شد؟

- ...

صدای اذان آمد. همه دویدند: آخ جون ناهار. زیر برگه صورت جلسه نوشتم: توجیه عقلی ندارد. داد زدم: برای من هم نگه دارید...

وسط ناهار دوباره سر و صدا شد. همان فوتبالیست صبحی بود. گیر داده بود که نوشابهاش باید سبز باشد. گفتم حالا بی خیال. داد زد که: یعنی چی؟ من از آرمانهام کوتاه نمیام. گفتم بروند برایش نوشابه سبز بگیرند. با افتخار نوشابه را در یک دست گرفته بود و در دست دیگر لیوان را. سر سفره ایستاد و بلند گفت: هورا. بچه ها هم داد زدند هورا. جو خیلی باحال شده بود. پر از هیجان. اینجور پیش برود حتما رای میآوریم. نوشابه را ریخت داخل لیوان. همه ساکت شدند. فوتبالیست گفت: این که سفیده!

ساعت سه دیدار مردمی بود تو نازی آباد. دیر شده بود. هول هولکی با بچه ها بسته های تبلیغاتی را برداشتیم و دویدیم سمت ماشین ها. وقتی رسیدیم مراسم شروع شده بود. قرار شد بسته ها را وسط صحبتهای... پخش کنیم.

- ما هرچه داریم از خون شهداست. ما مدیون امام و فرزندان شما هستیم. ما راهی جز حرکت در آرمانهای امام و انقلاب نداریم. در مقابل بیگانگان باید ایستادگی کرد...

با علامت مسئول تبلیغات شروع کردیم به پخش نشریه. هنوز به آخر سالن نرسیده بودیم که یکی از حضار از جلوی سالن بلند شد و داد زد:

- این مزخرفات چیه: دوران انقلابی گری گذشته. وقت تعامل با تمام دنیاست. ما یک روز مجبور شدیم بجنگیم. حالا هم مجبوریم صلح کنیم... موزه تاریخ.... عاشورا.... خشونتهای پیامبر...

یکی از نشریه ها را باز کردم. محکم زدم رو پیشونیم. به مسئول تبلیغات گفتم این که نشریه همایش دیدار فردا تو جردنه! نشریه را از دستم کشید و نگاه کرد: از بس هولم کردید...

شب قرار بود جلسه کمیته هنرمرندان برگزار شود. در آن شرکت کردم. نظر بچه ها این بود که بیانیه ای از طرف هنرمندان منتشر شود و آنها حمایتشان را از ما اعلام کنند. روی تعداد امضاها بحث کردیم. قرار شد 57 نفر باشند. یه جورایی ذهن خواننده رو هماهنگ میکنه. ماندیم که حالا این 57 نفر کیا باشند. قرار شد از تمام هنرها چند نفری را بگذاریم. یکی گفت: تا ما بیایم و با اینها هماهنگ کنیم که دو روز طول میکشه. گفتم هماهنگی رو بذارن برای بعد از چاپ. گفت اگر تکذیب کردند چی؟ گفتم تو این خر تو خری تا اینها بیان بفهمند پای بیانیه ما رو امضا کردند، وقت رای اعتماد گرفتن کابینه ست. گفتم متن بیانیه اقتصاد دانها رو بذارن جلوشون و با بعضی تغییر کلمات همان را کار کنند: ما هنرمندان ایران عزیز...

معرفی کاندیداها

nishkhand — Mon, 01 Jun 2009 04:56:21 GMT

میرحسین موسوی:

آخرین نخست وزیر. هاشمی 2009. یکی به نعل، یکی به میخ. او یکی از مبارزان فعال قبل از انقلاب بوده است تا حدی که یک بار در حسینیه ارشاد نمایشگاه نقاشی بر پا کرده است. در ادامه این خوی مبارزهگری، ایشان معتقد است برای دفاع از آرمان فلسطین باید ابتدا خود قوی شویم. برخی آگاهان در این زمینه گفتند که ایول، باش تا قوی شویم. در میان این آگاهان ابراهیم یزدی هم به چشم میخورد. میرحسین به قدری به قانون پایبند است که وقتی در زمان نخست وزیری، مجلس به وزیر پیشنهادیش رای نداد، استعفا کرد. احتمالا در آن زمانها این کار مجلس قانونی نبوده است. او برای تاکید بر قانون مداریش حتی استعفایش را به مقام بالاتر از خود و مافوقش ننوشت. کلا او نشان میدهد که مصطفی معین از یک سبقه تاریخی برخوردار بوده است. از برنامه های او آوردن سیادت سر سفره مردم است. در همین راستا او فعلا سیادت را بر سر، دست، گردن و کیف دختران بیحجاب هم آورده است. او کل یوم با تبعیض مخالف است. با انتخاب او مردم ایران می توانند امیدوار باشند که از هر دو نفر یکی سید بشود. او از اینکه صدا و سیما در بیست سال گذشته از او خبری پخش نکرده بسیار شاکی است. صدا و سیما معتقد است: ایشان در این بیست سال کجا بوده اند؟ او معتقد است: همانجا. صدا و سیما معتقد است: آهان! شایان ذکر است فائزه هاشمی هم از او حمایت کرده است و «کامبوزیا پرتوی» هم در استادیوم آزادی و برای حمایت از او فرموده است: من در این چهار سال احساس حقارت میکردم. آگاهان گفتند یعنی تا چهار سال پیش اسم کوچکت را نمیدانستی؟

مهدی کروبی:

شیخ. مرد. پیر مرد. بابای حزب ایران. حرف مرد یکی ست. قرار بود کل اصلاحات زیر عبای او جمع شوند ولی ظاهرا یکجای عبایش سوراخ بود و مقداری اصلاحات بیرون ریخت. او تا اندازهای به کار حزبی اعتقاد دارد که کرباسچی، دبیر کل کارگزاران، عبدی و ابطحی از مشارکت و ... در تیم او جای دارند. او معتقد است هر کسی میتواند از من حمایت کند حتی ساسی مانکن. او تعداد دفعاتی که امام(ره) را از نزدیک دیده است، به خاطر دارد. او میگوید در زمان امام(ره) به قدری مورد اعتماد ایشان بود که کلی از وجوهات امام(ره) دست ایشان بوده است. بعد از امام(ره) هم شهرام جزایری به او اعتماد پیدا کرد. شخصا به طرفداران ایشان توصیه میکنم تا چند دوره بعد دندان روی جگر گذاشته و به ایشان رای ندهند، آنوقت ماهی دویست، سیصد هزار تومان کاسب میشوند. احتمالا از نظر ایشان چرخاندن و نظارت بر یک مملکت آسانتر از نظارت بر یک روزنامه است. البته ایشان فرمودهاند قوچانی نمیتواند سر من کلاه بگذارد. آگاهان پرسیدند: آیا میتواند کلاه بردارد؟ خلاصه تا شقایق هست زندگی باید کرد. تا عمر باقیست باید کاندیدای انتخابات شد و حالا حالاها میتوان طنز نوشت.

محمود احمدینژاد:

دکتر. جراح. بچه پررو. کسی که به این زودی ها کم نمیآورد. او به طرز شگفت انگیزی بر خلاف بقیه کاندیداها معتقد است مردم ایران آنقدرها هم بدبخت نیستند. تعداد دفعاتی که امام(ره) را از نزدیک دیده است، کمتر از بقیه کاندیداهاست اما ظاهرا حرفهای ایشان را بیشتر شنیده است. او میتواند کاری کند تا بعضیها که از بعضی چیزها بیزار بودهاند حالا از آنها خوششان بیاید. در این راستا آقای م.خ فرمودهاند که افتخار انرژی هستهای متعلق به دوران من است. آگاهان گفتند: موسویان رو میشناسی؟. احمدی نژاد تواناییهای خارق العاده دیگری هم دارد از جمله اینکه باعث شد تا اصلاح طلبان هم برای رای آوردن در چند انتخابات گذشته سری به موزه تاریخ (ر.ک. اگبر گاف) زده و شعار حمایت از آرمانهای امام(ره) را بدهند. مخالفانش معتقدند ماهواره امید و موشک سفیر، کاغذی بوده است. آگاهان گفتند: ولی انصافا کاغذش خوب بوده ها! آقای م.خ در همین زمینه گفتند: اِ. قبول نیست. اتفاقا کاغذهای زمان ما هم خوب بود. آگاهان گفتند: کدام کاغذها؟ م. خ گفت: همانها که بعد از حمله آمریکا به عراق، در آن به آمریکا جون نامه نوشتیم و گفتیم ما دربست غلط کردیم. در این موقع آگاهان کف کردند. یکی بیاید آگاهان را جمع کند.

محسن رضایی:

در یکی از روزهای تابستان که آفتاب پشت ابرهای بهاری پنهان شده بود و مردم از سرما عرق میکردند. پیرمردی رنجور و ناتوان پیکان مدل 59 خود را بر دوش گذاشته بود و سعی می کرد تا راه طولانی اینور جوی تا آنور جوی آّب را از روی پل چند صد کیلومتری جلوی خانهاش بپیماید. او که در عنفوان جوانی در آخرین لحظات زندگیش به سر میبرد دست در جیب کرد و خرطوم فیلش را دور انگشتش پیچید و با صدای بلند شروع کرد به آرام نجوا کردن تصنیفی از علی دایی. پیرمرد که هنوز به وسطهای پل نرسیده بود از روی جوی آب جلوی خانهاش رد شد و ماشین پیکانش را زمین گذاشت، در آن را باز کرد و سوار ماکسیمایش شد و تا سر کارش چهار نعل تازاند. تا جایی که عرق اسبش در آمد و شروع کرد به خانواده پیرمرد سلام دادن که پیرمرد هم در جواب دست روی سینه اش گذاشت و خم شد و بند پوتینش را بست و تفنگ را به دست گرفت و آماده رفتن به یک جبهه از هوای سردی که از طرف شمال غربی وارد فضای ایران شده بود، شد. پیرمرد در همین احوال بود که یکی از دوستانش را دید و او در گوشش گفت: شنیدی که محسن رضایی هم کاندیدای ریاست جمهوری شده است؟ پیرمرد نگاهی به متن بالا انداخت و گفت: این هم روش...